Be What You Are...

ตัดสินใจแล้วว่า มีนาปีหน้า (2555) ต้องไปญี่ปุ่นให้ได้ ด้วยเงินเก็บที่อดออมมาตลอด 5-6ปี จะไปถลุงให้มันสุดๆ

ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้ไปญี่ปุ่น นับไปนับมาก็เป็นครั้งที่4 แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่ผมไปด้วยตัวของตัวเอง ไม่มีคนมาคอยดูแล เทคแคร์ เอาใจใส่ หวังว่าทริปนี้จะไม่มีอะไรมาขัดขวางแล้วนะ...

การที่ได้รักใครสักคนหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเหลือเกิน

ตรงกันข้าม...

การที่ไม่ได้รับรักจากคนที่เรารักเค้าเหลือเกิน มันก็เป็นความทรมานที่เกินจะทนเช่นเดียวกัน

 

 

 

สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแค่....

 

....เจ็บ และ ทนมันไป

"ตามความเป็นจริง"  คือชื่อหนังสือของท่าน ชยสาโร ภิกขุ ซึ่งผมได้หนังสือเล่มนี้

มาตอนที่ไปช่วยถ่ายทำวิดีโอพรีเซนต์ให้กับ รร.ปัญญาประทีป ซึ่งท่านผู้ใหญ่ใน รร. ท่านหนึ่งมอบให้ผมมา

 

หนังสือเล่มนี้ไม่มีวางจำหน่าย ภายในหนังสือประกอบด้วยภาพสวยๆ และประโยคข้อคิดดีๆมากมาย

และหนึ่งในประโยคที่ผมไปสะดุดเข้าก็คือ

 

" ไม่เข้าไปจับงูเอาไว้

   มันไม่กัดเราหรอก

   ไม่เข้าไปยึดอารมณ์

   อารมณ์กัดเราไม่ได้

   เหมือนกัน             "

 

อ่านแล้วคงจะคิดเหมือนกันใช่ไหมว่า...เออ จริงว่ะ

ผมเห็นหลายคนแล้วที่ตกเป็นทาสของอารมณ์จนทำให้ชีวิตเลวลง

ที่ว่ามาไม่ใช่ว่าผมไม่ตกเป็นเหยื่อของอารมณ์ เพราะผมก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

ในหลายครั้ง ผมให้อารมณ์เป็นส่วนหนึ่งในการตัดสินใจทำอะไรหลายๆอย่าง

ทั้งในเรื่องที่ดี และในเรื่องที่ไม่ดี โดยไม่คิดใช้สติใตร่ตรองเลยสักครั้ง

ทำให้เกิดผลเสียกับตัวเองบ้างไม่มากก็น้อย...

พอรู้แล้วจะทำยังไงล่ะ?  นั่นยังคงเป็นคำถามที่ผมยังไม่เคยพบคำตอบเลยสักที

ที่รู้ตอนนี้คือว่า

 

ผมโดนอารมณ์กัดจนแสบๆคันๆ แล้วล่ะ...

ผมนั่งอยู่คนเดียวตรงนี้มาได้พักนึงแล้ว คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว

ทำไมกูต้องโดนแบบนี้ ทำไมกูไม่ได้แบบนั้น ทำไมกูทำไม่ได้ ทำไมไม่ให้กูทำ

 

ชีวิตผมตอนนี้เหมือนตลกร้าย เป็นตลกที่มีมุขเป็นชีิวิตเลวๆของตัวผมเอง

เป็นตลกที่ดูแล้วขำไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยิ้มแห้งๆกลับไป

 

แต่ก่อนผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่รับมือกับความบัดซบที่เข้ามาในชีวิตได้ดี

เหมือนมีวิตามินบำรุงเกราะต้านทานให้แข็งแรงอยู่เสมอ แต่ผมคิดผิด ผมไม่เคยเข้มแข็งเลย

ไม่แม้เพียงซักครั้ง 

 

ที่แล้วมา ที่ผ่านมันมาง่ายๆ ก็เพราะผมไม่มีความรับผิดชอบใดๆมากมายในชีวิต สมองก็ไม่รับรู้

เที่ยวเล่นสนุกไปวันๆ จนความชิบหายที่มาเยือนต้องยอมแพ้ถอยกลับไป แต่ในวันนี้มันไม่ใช่

เมื่อความเลวร้ายมาเยือน ผมกลับยื่นมือรับมันเข้ามาเองโดยไม่คิดป้องกันใดๆ

ผมกลับคิดบ้าๆว่า มันคงทำให้เราเข้มแข็งขึ้นละมั้ง เวลาผ่านไป ไม่แม้แต่จะเหมือนเดิม

ผมอ่อนแอลงทุกวัน ผมถูกความเลวร้ายที่ผมรับมันเข้ามาโดยความเต็มใจ

กัดกร่อนตัวเองไปจนไม่เหลือแม้สภาพของผมคนเดิม เหลือเพียงเศษซากสังขารที่หมดอาลัยตายอยาก

รอวันที่จะล้มลงและกลายเป็นธุลีดินเท่านั้น...

ผมเกลียดมัน...ผมเกลียดมันเหลือเกิน

ผมไม่เคยทำอะไรให้มัน ทำไมมันถึงต้องทำผมถึงขนาดนี้

ผมเจ็บ...เจ็บเหลือเกิน เจ็บเกินกว่าผู้ชายหนึ่งคนจะรับมันไว้ได้

พอหรือยัง  จะหยุดทำร้ายกันได้หรือยัง

หรือต้องรอให้ผมหมดความอดทนจนต้องหยุดมัน

ไอ้ก้อนเล็กๆที่อยู่กลางอกที่เรียกว่า...

 

...หัวใจ